لوله بازکنی میاندوآب

میاندوآب، شهرستانی در جنوب شرقی استان آذربایجان غربی. این شهرستان با مساحتی حدود ۲۲۹۵ کیلومتر مربع به فاصله ۱۴۰کیلومتری از مرکز استان، از غرب به شهرستان نقده و دریاچه ارومیه، از شمال و شرق  به آذربایجان شرقی، و از طرف جنوب به شهرستان‌های مهاباد، بوکان، شاهین‌دژ و تکاب محدود می‌شود. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری در سال ۱۳۸۳ شهرستان میاندوآب دارای سه بخش، سه شهر و ۱۱دهستان است.

شهرستان میاندوآب در طی سال های پس از انقلاب به تبع استان آذربایجان‌غربی تغییرات زیادی را از نظر تقسیمات کشوری داشته است که روز شمار تقسیمات کشوری این شهرستان از پیروزی انقلاب اسلامی تا پایان سال ۱۳۹۰،  17دهستان را در شهرستان میاندوآب ثبت نموده است(نک: حاجی‌زاده و رضازاده، ص۴۰). وجه تسمیه و معادل فارسی آن(میان دو آب)، حاصل موقعیت این شهر بین دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود می‌باشد.

از رودخانه‌های مهم آن می‌توان به زرینه‌رود، سیمینه‌رود، آجرلو، چَم سَقز، چَم قوره، خُرخُره، ساروق، قوری‌چای، کولابَز و لیلان اشاره کرد. این شهرستان از نظر توپوگرافی، تپه ماهوری و جلگه‌ای است، از مهمترین ارتفاعات آن می‌توان به کوه‌های مرز آذربایجان‌شرقی و غربی در محل اَربط و کوه‌های جانآقا، عثمان‌اولن، آیدیشه، ارتفاعات نوروزلو، کوه قشلاق، ارتفاعات خطایی و کوه تَلخاب یا قزِلکوه اشاره کرد.

دشت میاندوآب‌غربی، میاندوآب‌شرقی و باروق از جمله دشت‌های آن است(پور‌مراغه، ص ۱۹۹). از جمله آثار تاریخی و باستانی این شهرستان می‌توان به پل میرزا رسول، پل‌کوسالار، مسجد طاق، تپه باستانی روستای داش تپه، مجاری صخره‌ای معروف به چهل پله، امامزاده تاجن علی، قلعه هلاکو، آرامگاه ملاشهاب‌الدین، قلعه حسین‌آباد، قلعه خرابه، قزل‌قلعه(قرون ۷ و ۸ هـ. ق) دلیک داش اشاره کرد.

تاریخ

میاندوآب بیش از ۱۰۰ اثر تاریخی دارد که ۴۳ اثر از آن‌ها در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده ‌است. تپه های تاریخی این شهرستان؛ تپه ارمناک، تپه حاجی حسن، تپه حسین‌آباد ۲، تپه سبزی، تپه شن‌آباد، تپه صارمی، تپه قاریاغدی۱، تپه قبچاق، تپه قره گوزلو، تپه قلعه حسین‌آباد، تپه کورآباد، تپه گاومیش گلی، تپه گگ‌تپه (گوگ تپه)، تپه ‌ورزن‌جواد، تپه سی‌کول‌، تپه میرزا نظام یقین علی تپه۲(ویکی پدیا، میاندوآب، آثار باستانی).